Déjà-vu bij ufo’s

Het nieuwsmedium MSN gaf zijn ervaring als volgt weer: 

‘Volgens hem vond het incident plaats terwijl hij op een hoogte van 30.000 voet vloog met een snelheid van ongeveer 740 km/u, toen hij een fel object snel zag naderen. Toen hij zich voorbereidde om uit te wijken, besefte hij dat het object niet met zijn straaljager zou botsen, en kon hij het beter observeren: het had de vorm van een perfecte rechthoek, was ongeveer 9 tot 12 meter hoog, met witte, gloeiende randen die leken te pulseren, en een doorschijnend midden. Bodenheimer verklaarde dat het object geen vleugels of zichtbare uitlaat had en zich met hoge snelheid voortbewoog op een manier die in strijd is met de wetten van de aerodynamica. Ondanks de nabijheid verscheen het niet op de radar en verstoorde het de communicatie niet.’ 

Het merkwaardige aan dit verhaal is dat het bijna identiek is aan veel oudere ufo-meldingen van piloten. Wat hier staat kon vijftig, zestig, zeventig jaar of meer geleden ook al gerapporteerd zijn. En nog steeds kan men daarover dezelfde kritische vragen stellen. Hoe kon de piloot de afstand tot het object weten als het niet op de radar te zien was? Hoe kon hij de afmetingen kennen, de snelheid schatten en concluderen dat de beweging in strijd is met de wetten van de aerodynamica? Omdat hij een ervaren piloot is? De vele gevallen uit het verleden tonen aan dat dit geen rol speelt. 

In 1948 zagen twee piloten van een Amerikaans lijnvliegtuig tijdens hun vlucht een schitterend sigaarvormig tuig met een enorme snelheid naar zich toekomen. Ze weken uit om een botsing te vermijden en schatten dat het object op zo’n 250 meter van hen passeerde. Na twintig jaar onderzoek en discussie blijkt dat ze zo goed als zeker een heldere meteoor hadden gezien die zich op tientallen kilometers van hen bevond. De piloten hebben dat nooit willen erkennen. En zo zijn er nog gevallen. 

Wie ufo-waarnemingen volgt, krijgt soms last van déjà-vu- ervaringen…