Een kwakzalver is een persoon die gewoonlijk behandelingen toepast of verkoopt waarvan hij weet dat er geen deugdelijk bewijs voor de werking bestaat. Behandelsystemen die er na vele jaren nog steeds niet in geslaagd zijn enig overtuigend bewijs te leveren van hun werking noemen we kwakzalverij of oplichterij, tot bewijs van het tegendeel. Dat ze succes hebben bij heel wat patiënten en zelfs ook door enkele gediplomeerde artsen worden toegepast, is een zeer interessant gegeven dat verdere uitdieping verdient. Moeten deze middelen of systemen dan verboden worden? Zeker niet. Er zullen altijd mensen zijn die er om allerlei redenen toch willen in geloven of hopen. Laat hun die vrijheid; de volwassen burger moet het recht hebben om zich te laten verwennen of te laten oplichten. Als hij daarbij dan nog gelukkig is ook, des te beter. Alles waar de burger zich beter bij voelt moet kunnen, zolang er niemand letsel door oploopt of schade lijdt. Waarvoor wij echter geen tolerantie aan de dag leggen, is de valse informatie en bedrieglijke propaganda die door veel alterneuten verspreid wordt. Als zij liegen over gefantaseerde genezingen en successen, dan zijn ze geen leuke entertainers meer, maar worden het gewetenloze oplichters. De mensen hebben recht op eerlijke informatie over wat zij van die alternatieve geneeswijzen kunnen verwachten, en wat niet. Oplichterij is strafbaar, ook voor wie zich alternatief noemt.