Er bestaat maar één soort echte geneeskunde. Binnen die geneeskunde zijn er heel wat alternatieven. De enige geneeskunde die volgens ons recht heeft op die naam bestaat uit die middelen, handelingen of toestellen die bewezen hebben te werken voor bepaalde aandoeningen. Die werking moet beter zijn dan alleen het placebo-effect. De enige echte geneeskunde moet "evidence based" zijn, gesteund op bewijs. Een tweede soort geneeskunde is die waarvoor dat bewijs niet of nog niet is geleverd. Die tweede soort krijgt het voordeel van de twijfel als er indicaties zijn die erop wijzen dat ze mogelijk wel zouden helpen. Ze kunnen dan het tijdelijke statuut van geneeswijze (of middel) in onderzoek krijgen en moeten binnen een redelijke termijn hun bewijs leveren, of verdwijnen. Dit onderzoek mag enkel uitgevoerd worden binnen het kader van een aangemelde klinische proef, mag enkel gebeuren mits toelating van een erkende ethische commissie, en moet beperkt zijn in de tijd. De patiënt moet op voorhand weten dat hij aan een proef deelneemt. Nu zijn er mensen die vinden dat er nog een derde soort geneeskunde moet erkend worden. Daar worden veel verschillende benamingen voor gebruikt zoals alternatief, complementair, natuurlijk, niet-toxisch, zacht, niet-conventioneel. Om ze van de wetenschappelijke geneeskunde te onderscheiden, en zo een eigen identiteit te verwerven, hebben ze voor de wetenschappelijk bewezen geneeskunde dan namen bedacht die een verdoken negatief oordeel inhouden. Ze spreken dan van reductionistische, cartesiaanse of school- of oogkleppengeneeskunde. De veel gebruikte term allopathie is uitgevonden door de homeopaten en berust op de totaal onjuiste middeleeuwse opvatting dat alle ziekten veroorzaakt worden door een onevenwicht tussen de vier levenssappen. Zijzelf werken met de sappen mee en de anderen er tegenin. Dat creëert een vermoeden van gelijkwaardigheid: er is allopathie en homeopathie, en die zijn evenwaardig aan elkaar. Het standpunt van SKEPP is dat zogenaamde alternatieve geneeswijzen geen geneeskunde zijn, maar horen onder de noemer "niet bewezen behandelingen". Bij die behandelingen zijn er die in meer dan honderd jaar er nog steeds niet in geslaagd zijn om enig deugdelijk bewijs te leveren van hun werking voor enige ziekte.