VRAAG aan SKEPP: Ik heb een vraagje, ik schrijf een artikel over geestuitdrijvers en wou graag jullie kant van het verhaal even kennen. Vergeef me de volgende alinea onzin maar het is een deel van de vraag) Blijkbaar zijn er toch een aanzienlijk aantal mensen die een beroep doen op hulp van geestuitdrijvers en geloven dat er negatieve energie in hun huis hangt of dat er een geest in een schilderij zit waardoor ze zich aangestaard of ongemakkelijk voelen of onherkenbare gedaantes zien bewegen en zelfs geluiden horen die er normaal niet horen te zijn of zich een bepaalde handeling niet kunnen herinneren en dan maar zeggen dat het een geest is die de plant verzet en het antwoordapparaat uitzet.
Ik vraag me gewoon af, als zoveel mensen dergelijke ervaringen hebben en als we het bestaan van geesten uitsluiten, waaraan ligt het dan dat mensen toch die ervaringen beleven? Foto's met zogezegde geesten op zijn gemakkelijk te onderzoeken, maar wat met de levensechte verschijningen? Is het gezichtsbedrog, is het aanstellerij van mensen die aandacht willen (ik kan me moeilijk voorstellen dat al die mensen rechtuit liegen over wat ze meegemaakt hebben), gaan we er zodanig in geloven dat we zien en voelen wat we willen of bestaat er wel degelijk een wetenschappelijke verklaring voor? (ik hoorde ooit iets over magnetische velden die korte lichtflitsen veroorzaken en dat zou dan de verklaring zijn voor zogezegde verschijningen?!!) Ik vraag me af hoe jullie hierover denken.

ANTWOORD: Nagenoeg alle beweringen over verschijningen zijn te wijten aan (1) bewust bedrieglijke verhalen; (2) gezichtsbedrog en illusies: men heeft iets gezien, maar, ofwel op het waarnemingsvlak, ofwel op het vlak van de begripsvorming, werd het verkeerd geïnterpreteerd. Dat is het gevolg van het feit dat onze percepties slechts enkele waarnemingsgegevens nodig hebben om een bepaald gegeven te herkennen. (Daarop is bv. het feit gebaseerd dat wij karikaturen, die slechts enkele trekjes aangeven, toch goed kunnen herkennen). (3) hallucinaties: dat zijn beelden die door onze hersenen geproduceerd worden (voorstellingen), maar die zich aan de waarnemer voordoen als echte waarneming, hoewel er geen waarneembaar object aanwezig is.

Van elk van deze vervormingen van de waarneming is aangetoond dat ze zich bij de mens op massale wijze voordoen. Er is dus geen reden om nog naar een ander mechanisme te zoeken. Het spreekt vanzelf dat allerlei factoren, lichamelijke en psychische, de aard en de frekwentie van deze fenomenen kunnen beïnvloeden. Men kan ze bij andere induceren, bv. bij camoeflage; ze komen in de dierenwereld voor: bv. de "wandelende tak", enz. Het studieonderwerp is interessant, maar het verliest alle belang indien men er het zogenaamd buiten- of bovennatuurlijke bijsleurt.

Etienne Vermeersch