VRAAG: Graag had ik de mening van SKEPP over Cryonics , het bewaren van een menselijk lichaam onder extreem lage temperaturen. Volgens aanhangers van "cryogene suspensie", zou men in staat zijn een mens na dood te conserveren en in de toekomst te repareren en te reanimeren. Zo zou men bij een ziekte waar nu nog geen medicijn voor bestaat, het lichaam even "bewaren" om dan in de toekomst, als de ziekte geneesbaar is, de mens de reanimeren en te genezen.
Naast de gecompliceerde aspecten van cryonisme vraag ik me ook iets meer voordehandliggende zaken af: stel dat het inderdaad technisch mogelijk zou
zijn om iemand te reanimeren na jarenlange invriezing, zijn je spieren daarna wel nog in staat om te functioneren na zolang op inactief te staan, is je lichaam aangepast aan nieuwe leefomstandigheden, ziektes, voeding, .... ?

ANTWOORD SKEPP: Men moet een onderscheid maken tussen de principiële stelling: "als men een menselijk lichaam en meer bepaald het brein zo kan invriezen dat de fysiologische en micochemische structuren onaangetast blijven, dan zou dezelfde persoon na x jaar (100, 1000) opnieuw kunnen wakker worden en leven" en de factische stelling dat zoiets kan gerealiseerd worden of nu reeds gerealiseerd is. De eerste stelling lijkt mij onbetwijfelbaar: onze persoonlijkheid hangt volkomen samen met de structuren van ons brein. De tweede en de derde stelling zijn vragen van feitelijke aard. De laatste stelling zou een hoge probalititeit krijgen als men het bv. met een chimpansee zou gerealiseerd hebben; bij mijn weten is dat niet gebeurd. Het probleem is dat o.m. wegens de aanwezigheid van water in ons lichaam veel cellen bij het invriezen bartsten (water zet bij bevriezing uit), wat uiteraard de delicate structuren in het brein onherroepelijk verwoest. Vermoedelijk kan dit euvel slechts worden weggenomen als men erin zou slagen al het water in ons lichaam te vermengen met een soort antigel die ervoor zou zorgen dat het kristalliseren voorkomen wordt; daarbij zou men de garantie moeten hebben dat ook andere scheikundige verbindingen ongewijzigd blijven. Zolang wij geen garantie hebben dat het invriezen zonder schade kan gebeuren (en, zoals ik zei, dierenexperimenten zouden dat gemakkelijk kunnen waarschijnlijk maken) is het huidig invriezen niets meer dan onnozel weggegooid geld.

Reactie van Cryonics Belgium

Van: "David Verbeke"
Datum: Tue, 06 Jan 2004
Aan: skepp
Onderwerp: Cryonics

Geachte,

Ik schrijf jullie naar aanleiding van een korte reactie i.v.m. cryonics die ik las op jullie website.Jullie merkten correct op dat de slaagkansen van het concept in de eersteplaats afhangt van de schade die aan het lichaam berokkent wordt tijdens het invriesproces. Het staat ontegensprekelijk vast dat met de huidige methode- ondanks de cryoprotectants - er een niet geringe schade is door dekristalvorming in het lichaam. Mocht men in staat zijn iedere cel in hetlichaam onbeschadigd te bewaren, dan zou het concept inderdaad reeds eengrotere kans van slagen hebben. Echter, naast de technische kant is ernatuurlijk nog de sociale problematiek, maar laat mij dit hier even terzijde laten.

Hetgeen mij vooral stoorde was de opmerking op het einde van de reactie:"zolang wij geen garantie hebben dat het invriezen zonder schade kan gebeuren is het huidig invriezen niet meer dan onnozel weggegooid geld". Ik had toch een iets meer genuanceerde benadering verwacht. De reparatiemogelijkheden van de toekomst zijn onbekend, en het zou dus bestwel eens kunnen dat cellulaire reparatie (nanotechnologie) in de toekomst deinvriesschade kan herstellen. Indien men de technologische evolutie van delaatste vijftig jaar naar de toekomst extrapoleert, dan zal u het met mijeens zijn dat vandaag niemand kan voorspellen wat binnen 100 of 200 jaar aldan niet tot onze mogelijkheden zal behoren.

Volgens mij maken jullie de fout te denken dat personen die een contract afsluiten er van uitgaan dat het concept zal slagen. U moet goed weten dathet hier een experiment betreft, en dat wij ons daar terdege bewust vanzijn. De cryonics providers laten iedereen dat ook ondubbelzinnig weten, en maken geen beloftes. Tegelijkertijd maakt onze interesse en financiële inbreng onderzoek mogelijk (wat wel degelijk gebeurt bij Alcor en hetCryonics Institute) die op zijn beurt zorgt voor nieuwe, betereinvriesmethoden (vitrificatie bv.). Dergelijk onderzoek kan niet alleen nuttige resultaten opleveren voor het bewaren van een menselijk lichaam,maar tevens voor het bewaren van organen. Het is dus maar de vraag hoe onnozel het is om hierin iets te investeren. Behalve het experimenteleaan de zaak heeft cryonics ook een grote symbolische waarde, als een concrete implementatie van de transhumanistische ideologie, het zich nietzomaar neerleggen bij onze talloze menselijke beperkingen.

Ik wil er de nadruk op leggen dat ik - als cryonist - het concept cryonicsvanuit een zeer kritische hoek benader. De invriestechniek staat verre vanop punt, en dat zal waarschijnlijk ook in de nabije toekomst het geval nogniet zijn. En zelfs al was dat wel het geval, dan is er nog de mogelijke sociale problematiek die het welslagen van gans de onderneming erg onzeker maakt. Iedereen die met mij contact opneemt - en die plannen heeft om een contract af te sluiten - raad ik aan om vooral in het hier en het nu te genieten, en slechts in het achterhoofd te houden dat men waarschijnlijk nogeen klein kansje heeft dat men ooit weer de zon zal zien opgaan.

Ik hoop hiermee het standpunt van Cryonics Belgium duidelijk te hebbengemaakt, u leze misschien ook nog mijn kritische kijk op cryonics die u kan terugvinden op onze webstek. Ik zou het erg appreciëren mochten jullieop de website van skepp of in jullie tijdschrift deze reactie - of een deeleruit - plaatsen, want ik ben ervan overtuigd (als regelmatig bezoeker van jullie lezingen) dat jullie altijd een genuanceerd en geen dichotomisch standpunt nastreven.

met vriendelijk groeten,
Verbeke David

Cryonics Belgium