Twintig jaar geleden ontdekten therapeuten een epidemie van verdrongen herinneringen. Het leverde onovertroffen materiaal op voor inhalige advocaten en litigieuze familieleden. Je hoefde geen bewijzen te leveren: de doorleefde verhalen van misbruik waren genoeg. Wie aan deze verhalen twijfelde, was medeplichtig aan misbruik van weerloze kinderen. Voor de beschuldigde was het een enkeltje richting hel. Maar wie is de ware misbruiker?

Ernstige trauma’s vergeten we niet. Dat zegt niet alleen het gezond verstand, maar ook het geheugenonderzoek. Sommige psychotherapeuten zien dat evenwel anders. Herinneringen aan seksueel misbruik worden vaak verdrongen en totaal vergeten, beweren ze. Ze trachten hun patiënten dan ook opnieuw van een en ander bewust te maken. Een riskante onderneming, zo blijkt. Het fenomeen is veeleer uitzonderlijk, maar daarom niet minder tragisch: volwassen vrouwen kloppen aan bij een therapeut met klachten die niets met seks te maken hebben, en komen buiten als slachtoffer van incest of rituele gruweldaden. Een relaas over verdringing, meervoudige persoonlijkheid en satanisch ritueel misbruik.