Er is in ons land een bezemmuseum, een tabaksmuseum en een museum van de speelkaart. Er is een snorrenclub en er zijn mensen die als hobby giftige spinnen kweken en anderen die modelvliegtuigen bouwen. Er zijn  comités die ageren tegen lichthinder en tegen vliegtuiglawaai en er is een stichting die zich het lot van huisdieren van clochards aantrekt. Dat kan en mag allemaal. Een vereniging waarvan de leden zich amuseren met de flauwekul die anderen verkopen, is dat meer of minder maatschappelijk relevant? 

Volgens een voorzichtige schatting wordt wereldwijd jaarlijks 45 miljard euro uitgegeven aan alternatieve behandelwijzen, van homeopathie tot detoxtherapie, en van oorkaarsen tot cranio-sacraaltherapie. Het veld van wat ook wel eens “complementaire geneeskunde” wordt genoemd, is breed en divers. Edzard Ernst en Simon Singh schreven er een helder, kritisch en genuanceerd boek over en stelden het in Amsterdam voor aan het publiek op het jaarlijkse symposium van de Vereniging tegen de Kwakzalverij.

Wie de relevante fora op het internet er al eens op naslaat, kan er niet omheen: discussies rond alternatieve geneeswijzen zijn in staat om zelfs de meest aimabele mensen heel sterk te polariseren. Zeker in het heetst van de woordenstrijd durven zowel pleitbezorgers als twijfelaars de open geest en kritische bedachtzaamheid die ze beiden in het vaandel voeren al eens te vergeten. 

Begin 2009 kregen veel mensen in België een brief van maar liefst acht bladzijden in de bus waarin te lezen stond hoe je door het slikken van twee pillen per dag tot het eind van je leven helder kan blijven zien. Bij mijn zoektocht naar gegevens over dit fantastische middel en andere middelen uit dezelfde hoek bezocht ik de websites van firma’s in België, het Verenigd Koninkrijk (hoofdzakelijk Engeland) en Nederland die voor deze middelen reclame maken en met de verkoop ervan grof geld verdienen. Verder keek ik naar de instanties die deze reclame zouden moeten reguleren, maar het in werkelijkheid niet kunnen. Meestal eindigde de zoektocht in Zwitserland.

In Brussel en Wallonië heeft de alternatieve geneeswijze "Totale Biologie" het gemunt op doodzieke, kwetsbare mensen.

Uitgeschreven versie van de voordracht die prof. dr. Wim Betz bracht tijdens het Skepp-colloquium over sekten (5 maart 2005).

Heel wat ziekenfondsen bieden een vrijwillige ziekteverzekering aan. Die aanvullende verzekering is voor de ziekenfondsen een handig promotiemiddel. Ze proberen er klanten mee te winnen.

Een tijdje geleden publiceerden de medische academies en faculteiten in België een rapport dat vernietigend was voor het wetsontwerp van minister Colla om alternatieve geneeswijzen in Belgie te erkennen. De reactie van de minister was erg bits. Het kwam erop neer dat de artsen hun eigen belangen verdedigden. Als gevolg daarvan publiceerden een aantal niet-medische academici - waaronder enkele prominente leden van SKEPP - een open brief. Hier volgt de volledige tekst.

Hier volgt de tekst van de uiteenzetting die prof. dr. W. Betz, Belgisch vertegenwoordiger in de COST B4-samenwerking, op 21 november 1998 gaf voor de Belgische Kamercommissie voor Volksgezondheid ( i.v.m. de behandeling van het wetsontwerp-Colla op de niet-conventionele geneeswijzen ).

Hier volgt de tekst van de toespraak die prof. dr. Willem Betz, hoofd van de dienst huisartsgeneeskunde van de VUB en algemeen secretaris van SKEPP, hield tijdens de "Ronde Tafel van de Niet-Conventionele Geneeswijzen". Aanleiding was het voornemen van federaal minister van volksgezondheid en pensioenen om een viertal "niet-conventionele" (i.e. alternatieve) geneeswijzen te erkennen. Prof. Betz was uitgenodigd om de skeptische visie te vertolken.